Жыхарка Баброва вучыць цяжкіх дзяцей ляпіць з салёнага цеста

Маргарыта Давыдава лічыць, што творчасць здольна зберагчы ад уплыву вуліцы.

Жыхарка горада Баброва Маргарыта Давыдава навучылася незвычайнага рамяству самастойна.

Частка ведаў і навыкаў запазычыла ў сябровак, частка запазычыла з кніг. Выраб дэкаратыўных вырабаў з салёнага цеста - гэта параўнальна новы напрамак прыкладной творчасці.

- Занятак гэта вельмі займальнае, - распавяла Маргарыта. - Самае галоўнае - гэта правільная рэцэптура. Бярэм 300 грамаў мукі, дадаем 300 грамаў солі "Экстра", 200 грамаў вады, сталовую лыжку крухмалу і пару чайных лыжак абіўнога клею. Усё гэта добра змешваем. Калі пры працы ўдалося выкарыстаць не ўсе цеста, то не варта засмучацца - што застаўся да двух тыдняў можа выдатна захоўвацца ў халадзільніку, не губляючы сваіх уласцівасцяў.

Пры лепцы Маргарыта Давыдава выкарыстоўвае нож, відэлец, зубачыстку, іголку, колца для заклейвання варэнікаў, трафарэты, формы і іншыя падручныя сродкі з арсенала хатняй гаспадыні.

Вядома, як і любое майстэрства, лепка з салёнага цеста мае свае сакрэты. Да прыкладу, як вырабіць галаву і тулава чалавечай фігуркі быццам бы здагадацца нескладана, а вось як вырабіць валасы для гэтай галавы, ды яшчэ і хвалістыя?

- Між тым, і тут усё вельмі проста, - працягнула майстрыхі, - закладваліся кавалачак цеста ў звычайную часнычніцы, і з яе адтулін бягуць струменьчыкі тэсту. Адрэжце іх патрэбнай даўжыні, памачыце адным канцом у ваду і ім жа прыкладзеце да галавы - вось вам і кучары.

Пасля таго як выраб вылеплены, яго выкладваюць на пасыпаны мукой бляху і адпраўляюць у духоўку. Калі яно спячэ, што можна вызначыць па колеры, то яго здабываюць. Нярэдка пасля гэтага фігурка размалёўваецца гуашшу ці акрылавымі фарбамі. Іх, між іншым, можна дадаць і ў само цеста, захоўваць якое можна калі заўгодна доўга. Адзіна, чаго баяцца вырабы з салёнага цеста, так гэта вільгаць.

На кухні ў Маргарыты над сталом вісяць яе вырабы: рамонкі, яблыня з пладамі, грыбы. Амаль усе яны не афарбаваны.

Як правіла, майстрыха вырабляе барэльефы, а потым пры дапамозе клею «Момант» прымацоўвае іх да нацягнутага на раме палатне. Атрымліваецца прыгожы нацюрморт. Многія свае працы аўтар раздарыў сябрам і знаёмым, але яшчэ больш плануе зрабіць.

Прышчапляе яна сваё захапленне і выхаванцам рэабілітацыйнага цэнтра «Надзея», у якім ужо не адзін год паспяхова працуе. Дапамагаючы дзецям з сем'яў сацыяльнай рызыкі, Маргарыта верыць, што творчасць здольна зберагчы ад благога ўплыву вуліцы.