Жыхар Терновского раёна даведаўся дзеда на кадрах фашысцкай кінахронікі

Роднае твар ён убачыў у фільме «Вайна на заходнім напрамку».

Жыхар Цярноўкі Васіль Дзмітрыеў падчас прагляду фільма «Вайна на заходнім напрамку» даведаўся стрыечнага дзеда ў адным з чырвонаармейцаў на кадрах фашысцкай кінахронікі, умантаванай ў фільм.

- У самым пачатку карціны аб баях пад Смаленскам «круцілі» трафейную нямецкую кінахроніку. На стужцы - што трапіла ў палон да фашыстаў група чырвонаармейцаў. Сярод іх буйным планам адзін: у пілотцы, надзетай накшталт напалеонаўскага Треуголка, раздражнёна адмахваецца ад немца. Твар здаўся да болю знаёмым, - распавёў Васіль Дзмітрыеў. - На наступны дзень серыю паўтаралі. І тут мяне, як маланкай, шыбанула: дык гэта ж дзед Міця, дзядзька маёй маці Дзмітрый Сяргеевіч Блакітных! У братка жылі на адной вуліцы, па суседству. І мы, пацаны, часцяком бегалі да яго на падворак. Там стаяла рушалка для апрацоўкі насення сланечніка і проса. Нам, хлапчукам, было цікава дзяржальнямі прыводзіць у рух дзіўны механізм.

Усё яшчэ не верачы вачам сваім, з дапамогай пляменніка Васіль раздрукаваў кадры кінахронікі. Стаў паказваць здымкі людзям, якія ведалі Дзмітрыя Блакітных.

- Даведаўшыся дзядзьку, расплакалася мая маці, - кажа Васіль. - Заплакала і 77-гадовая дачка байца, Ніна Дзмітрыеўна. Без ваганняў пацвердзілі здагадку састарэлыя жонкі Гречишкины, якія добра ведалі сям'ю Блакітных.

Звестак аб ваенных і пасляваенных гадах франтавіка Дзмітрыя Блакітных вельмі мала. У райваенкамаце яго асабістай справы няма. Архіў Міністэрства абароны даў адмоўны адказ. Дачка Ніна была занадта малая, каб шмат што памятаць пра бацьку. Хіба што эпізод, калі ён, вярнуўшыся з вайны, з Цярноўкі да братка ішоў пешшу. А таксама, што «еў левай рукой, так як правая была перабіта».

Дарэчы, у доме Ніны Дзмітрыеўны ў рамачцы адзіная фотаздымак роднага ёй чалавека, дасланая ім дадому з фронту. Дзмітрый Сяргеевіч зняты дзесьці ў лесе, на фоне елкі або хвоі. І як дзве кроплі вады падобны на чырвонаармейца з нямецкай кінахронікі.

- Дзед Міця распавядаў, што тройчы бег з палону, - успамінае Васіль Дзмітрыеў, - і толькі на трэці раз удала.

Дакладна невядома, ці ж паспеў Блакітных паваяваць пасля вызвалення і дзе яму пашкодзілі руку: у палоне або на фронце? Кажуць, дадому вярнуўся пасля працяглага лячэння ў шпіталі Уфы.

Па словах родных і блізкіх, пасля Перамогі Дзмітрый Блакітных працаваў вартаўніком у калгасе - для іншай працы з-за інваліднасці не падыходзіў. Пасля заканчэння вайны ў сям'і нарадзілася дачка Людміла, сыны Мікалай і Яўген. Памёр Дзмітрый Сяргеевіч ў шасцідзесятых гадах.