У яго на падворак ужо жывуць ламы, паўліны і пчолы ў шкляным вуллі.
У госці да жыхара Коротояка Уладзіміру Масалыкину рады прыйсці ўсе мясцовыя хлапчукі і дзяўчынкі.
На 30 сотках у аматара-жывёлагадоўца ўтрымліваюцца 20 відаў жывёл і 39 парод птушак. Заапарк энтузіяста налічвае каля 500 асобін: ёсць казулі і яноты, горныя гусі і лебедзі-шыпун, фазаны і паўліны. І нават шкляны вулей, каб дзеці змаглі ўбачыць жыццё пчалінай сям'і. У бліжэйшай будучыні - набыццё аўстралійскіх страўсаў, чорных лебедзяў і жураўлёў.
У Коротояк прыязджаюць на экскурсію па прыватным заасаду і з суседніх гарадоў і вёсак. У планах Уладзіміра Масалыкина - стварэнне сапраўднага заапарка.
Гаспадар звярынца гасцінна сустрэў нас каля брамкі і павёў у свае ўладанні. Пры ўваходзе ў двор з-пад ног кінулася тоўстая распісная качка і, дробна тупаючы кароценькімі ножкамі, спрытна пабегла ўглыб двара. З-за вугла паказалася в'етнамская вислобрюхая свінка, падазрона абнюхаў нашы ногі і, гучна рохкаючы, пусцілася наўцёкі.
У першым жа вальеры - качачкі нябачанай прыгажосці. Называюцца яны «королинки» і былі завезеныя ў Астрагожск раён з Амерыкі. Некалькі штук сядзелі на галінцы і пры выглядзе нас захваляваліся, але не збеглі, як гэта зрабіла свіння, - няма куды.
Наступны загончик аблюбавалі карлікавыя курачкі-бентамки - калманогія, са смешнымі чубком на верхавінкі. Певень дзелавіта заляцаўся да сваіх сябровак, а пры выглядзе нас стаў без стомы кукарэкаць, мабыць, пазначаючы сваю тэрыторыю.
У вялікім вальеры жывуць ламы. Самыя сапраўдныя, амерыканскія. На свае вочы гэтую навіну могуць убачыць усё, хто прыходзіць у госці да натураліста. Лама-самка апынулася вельмі пераборлівай ў ежы: асцярожна ўзяла з рукі белы хлеб, а чорны кінула на зямлю, дзе яго тут жа падхапіў самец в'етнамскай вислобрюхой свінні. Гаспадар ад душы засмяяўся
- Вы ведаеце, у мяне звяры дружныя. Яны і сябе ў крыўду не дадуць, і за сваіх стаяць гарой, - кажа Уладзімір. - Нядаўна да нас на ўчастак зайшла бяздомны сабака. Так нашы брахалі да таго часу, пакуль я яе не прагнаў, вось такія яны ў мяне малайцы.
Для сваіх улюбёнцаў Уладзімір Мікалаевіч пабудаваў некалькі прасторных памяшканняў. У адным з іх - царства шыншыл. Шэрыя і чорныя, яны аднолькава дарогі свайму гаспадару. Корміць ён іх ад душы. Тут морква, капуста, зерне, сена і розныя карысныя галінкі. Памяшканне шыншылы дзеляць з вавёркамі, якія жывуць у жалезным вальеры і бегаюць ўніз галавой, спрытна чапляючыся кіпцікамі за краты. Бліскучыя скуркі пераліваюцца на сонца, а вочкі-пацеркі ўважліва разглядаюць няпрошаных гасцей.
У канцы гаспадарскага агарода кожную вясну расквітае вялікі яблыневы сад, побач з якім у штучным сажалцы плёскаюцца лебедзі-шыпун.
Захоплены натураліст не збіраецца спыняцца на дасягнутым. Ён ужо прыкупіў суседскі надзел зямлі і плануе будаўніцтва прасторных і зручных вальераў для шматлікіх падапечных. Не за гарамі той дзень, калі Астрагожск раён зможа пахваліцца сваім заапаркам.
Комментариев нет:
Отправить комментарий