Жыхар Верхнемамонского раёна Мікалай Шыпілаў асвоіў справу сваіх продкаў стаў кавалём

Жонцы Мікалай Шыпілаў цяпер дорыць каваныя кветкі.

Мікалай Шыпілаў з сяла прырэчныя Верхнемамонского раёна - каваль-самавук. Цяга да кавальскай справе ў яго ў крыві, бо гэтым рамяством займаліся калісьці яго дзед і прадзед - яны былі сельскімі кавалямі.

Мікалаю заўсёды хацелася асвоіць рамяство сваіх продкаў. Гадоў 10 таму паспрабаваў - нічога не выйшла, аказалася, што не так-то гэта проста. Дапамог сябар, які працаваў на кавальскім вытворчасці машынабудаўнічага завода, падказаў, з чаго пачаць. Ды і кавальская практыка ў Паўлаўскім сельгастэхнікум, які скончыў Мікалай, спатрэбілася.

Кузня ў Мікалая сучасная, зручная, ёсць у ёй усё, што трэба для працы: горн з электраматорам для падачы паветра, кавадла, молаты і малаткі, модло - «лекала», па якіх ён гне дачырвана распаленыя металічныя пруты.

Займаецца Мікалай мастацкім каваннем, і выходзяць з-пад яго рук сапраўдныя творы мастацтва - ажурныя, бязважкія на выгляд, але трывалыя і надзейныя. Майстар ужо зрабіў агароджу ўздоўж дома, ганак, карункавую альтанку, лёгкія арэлі. У двары ў майстра - ліхтары і урны, аздобленыя каванымі ўзорамі, апора для плетистой ружы можа паспрачацца прыгажосцю са сваёй калючым суседкай. А насупраць кузні Мікалай ўсталяваў лёгкі флюгер, які слухаецца нават мала заўважнай павеву ветрыка.

Жонка Ірына на 8 Сакавіка, як і належыць, атрымала ад мужа букет, толькі вельмі незвычайны. Выйшла раніцай у заснежаны двор і ахнула - у дэкаратыўнага вадаёма «вырасьлі» кованые чараты з вузкім лісцем і пругкімі мяцёлкамі суквеццяў. І любавацца імі, седзячы ля прахалоднай вады, цяпер можна шмат гадоў.