Жыхар репьевского вёскі звіў на сваім агародзе гняздо для буслоў

У Беларусі, адкуль родам Аляксандр Завадскі, гэтыя птушкі жывуць практычна ў кожным вясковым двары.

Для нашых месцаў буслы - птушка досыць рэдкая, а таму, убачыўшы іх аднойчы ў сваім сяле, мужчына вырашыў зрабіць усё магчымае, каб буслы пасяліліся паблізу яго дома.

- Мы з жонкай родам з Беларусі, - распавядае жыхар Одинцовки Аляксандр Завадскі. - І ў нашых краях жыве шмат буслоў. Колькі я памятаю, каля майго дома там заўсёды жылі гэтыя птушкі. Яны любяць людзей, імкнуцца сяліцца бліжэй да чалавечага жытла.

Калі ў мінулым годзе Аляксандр ўбачыў у суседнім сяле каля дзясятка знаёмых з дзяцінства птушак - загарэўся ідэяй. Хацелася зрабіць так, каб на наступны год буслы абавязкова пасяліліся каля яго жылля. Для гэтага па вясне мужчына узяўся за збудаванне гнязда. Стары слуп прыкладна дзесяціметровай вышыні на два метры закапаў у зямлю, папярэдне апрацаваўшы яго адпрацаваным машынным алеем. Непасрэдна пад гняздо прыстасаваў вобад кола ад бараны, выразаў спіцы, прыварыць расцяжкі, каб надзейна замацаваць гняздо на слупе. У будучыню гняздо паклаў галінак ад самых розных дрэў з змешчанага непадалёк былога калгаснага саду. Гняздо ўсталёўваў з дапамогай самаробнага трактара, які выкарыстоўвае для работ на прысядзібным участку. I чакаў. Якая ж была радасць, калі ўжо на другі дзень прыляцела пара буслоў!

- Суседзі думалі, што мы будуем нейкую карусель і вельмі дзівіліся, што гэта, аказваецца, не для сябе, а для буслоў. Але гэтыя птушкі любяць людзей, любяць быць на ўвазе ў чалавека, а мы любім іх, - распавядае жонка Аляксандра Любовь.

У верасні буслы пакінуць клапатліва падрыхтаванае ім людзьмі гняздо і адправяцца ў бок вялікай ракі - Дона. З усёй акругі гэтыя птушкі збяруцца ў адным месцы і паляцяць далей на поўдзень. Але яны абавязкова вернуцца сюды будучай вясной. Прычым не адны, а ўжо з нашчадкамі. Птушаняты буслоў першыя чатыры гады звычайна селяцца паблізу ад бацькоў. Так што ў іншых жыхароў вёскі ёсць цалкам рэальны шанец абзавесціся крылатымі кватарантамі.

А малодшай дачкі Завадскіх - Анечцы - на памяць застанецца страчанае буслам пяро. Тата умантаваў у яго стрыжань ад шарыкавай ручкі, і цяпер дзяўчынка трэніруецца ў правапісе вось такім незвычайным інструментам.